Σε μια στιγμή αδυναμίας, όταν ο νους ταξιδεύει στου "απείρου τη νυχτιά", όταν οι κεραίες της ευαισθησίας είναι τεντωμένες και ο χείμαρρος των συναισθημάτων ξεχειλίζει, τότε αρκεί μία μικρή σπίθα δημιουργικής έμπνευσης, για να προκύψει κάτι το ευφάνταστο. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δημιουργία του συγεκριμένου ιστολογίου, με τη φιλοδοξία να αποτελέσει χώρο γόνιμης ανταλλαγής σκέψεων, διανοημάτων, εμπειριών. Στη βάση της προσπάθειας αυτής-που δεν διεκδικεί τα εύσημα του επαγγελματισμού-βρίσκεται η αγάπη για καθετί το ανθρώπινο, για κάθε μορφή πνευματικής δραστηριότητας που ανάγει τον άνθρωπο στη σφαίρα της αιωνιότητας και δεν τον αφήνει να χαθεί στη "σκόνη του χρόνου". Με όχημα, λοιπόν, την ευαισθησία, το όνειρο, τη φαντασία, ακόμη και την ψευδαίσθηση, ας ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο που επιμένει να φέρει ακόμα τη σφραγίδα της γνησιότητας, του αλώβητου, του καθαρού, του άσπιλου και αμόλυντου από την πεζότητα και ρηχότητα της καθημερινότητάς μας!!!
Αντί καλωσορίσματος...
Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος του κόσμου, δώθε απ' τ' όνειρο και κείθε απ' τη γη!
Το καλοκαίρι του 1836 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θα αφηγηθεί επί δύο μήνες στον Γεώργιο Τερτσέτη τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής και της επαναστατικής του δράσης. Προϊόν αυτής της αφήγησης υπήρξε ένα μνημειώδες έργο της νεώτερης ιστορίας, πλούσια παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές. Μέσα από το έργο αναδεικνύεται η ηγετική προσωπικότητα του Έλληνα στρατηλάτη, αλλά αποκαλύπτονται και άγνωστες πτυχές του επαναστατικού αγώνα. Η πρώτη έκδοση του έργου πραγματοποιήθηκε το 1846. Πατώντας εδώ μπορείτε να κατεβάσετε το σχετικό αρχείο.
"Αύριο ξημερώνει πάλι 25 του Μάρτη... Θα' ρθούνε με στεφάνια και τούμπανα... Εγώ θα' μαι κει πάνω σαν άγαλμα...Και σαν έρθει η στιγμή να βγει μπροστά ο μαγκούφης που θα βγάλει το λόγο..."Στάσου!"...θα του πω..."Κάθε χρόνο το λόγο τον εβγάνατε εσείς!... Φέτος θα τον βγάλουμε εμείς...Και πρώτα πρώτα εσύ, κύριε ρήτορα της ημέρας...Ελόγου σου δεν είσαι που' ριξες φυλακή το Νικηταρά;Κρύψε τα χαρτιά σου!...Κρύψ' τα π' ανάθεμά σε, σπεκουλαδόρε της ελευτερίας[..] Κάνε πίσω τώρα...Για ακούτε, βρε τωρινοί Έλληνες...Άμα σας φέρνουνε για παράδειγμα εμάς τους πεθαμένους, μάθετε να ξεχωρίζετε με ποιά πονηριά σας το λένε...Και άμα σας το λένει για την ελευθερία που πολεμήσαμε, να τη βλέπετε πρώτα αν έχει τέσσερα μάτια. Δυό μπροστά για να βλέπει τον Τούρκο και δυο πίσω για να βλέπει εκείνον που θέλει να φύγει ο Τούρκος, για να γίνει αφέντης ατός του! Προσέχετε, Έλληνες, εμείς οι παλιοί όσο ζούσαμε πολλά επικραθήκαμε κι αδικηθήκαμε, μην αφήνετε τους σπεκουλαδόρους να κάνουνε τους πεθαμένους πολεμιστές κάλπικη μονέδα για να σας πουλάν και να σας αγοράζουνε...Κι αν θέτε στ' αλήθεια να τιμήσετε εμάς τους παλιούς, μη μας τηράτε πλέον. Κάμετε το δικό σας δρόμο, πάτε μπροστά και λησονήστε μας! Εμάς το έργο μας και ο καιρός επέρασε και δε μοιάζει με το δικό σας. Μη σας λένε πως εμείς, αγράμματοι, μ' ένα ξεροκόμματο και με την πίστη στο Χριστό κάναμε θάματα!...
(Ιάκωβος Καμπανέλλης, απόσπασμα από το "Μεγάλο μας τσίρκο")
